“Από τον επιστήθιο φίλο µου και παλιό συμφοιτητή Μανόλη Αναγνωστάκη […] έμαθα για τον Γιώργη Αγγελιδάκη και τα «αγωνίσματα της µακράς ζωής του», όπως θα έλεγε ο αείμνηστος Εµµανουήλ Κριαράς.
Ζήτησα να µε δεχθεί για να τον δω από κοντά και τούτο έγινε το 2004.
Το πρώτο πράγμα που µε συνήρπασε ήταν η αφήγηση του γιατρού για µια οµιλία του Ελευθερίου Βενιζέλου στην πλατεία του Αγνώστου Στρατιώτου στο Ρέθυµνο, στις αρχές της δεκαετίας του 1930. […] Το δεύτερο και πιο ουσιαστικό σηµείο, ίσως, είναι η συγκροτηµένη του άποψη για το Ρέθυµνο του 20ου αιώνα, για τα γεγονότα που συγκλόνισαν το ιστορικό και πανέµορφο αυτό µέρος και τους πρωταγωνιστές που διαµόρφωσαν την πολιτιστική και κοινωνική του φυσιογνωµία. […]
∆ιαρκής όπως διαπίστωσα είναι η ανάγκη του Γιώργη Αγγελιδάκη να παρεµβαίνει στα δηµόσια πράγµατα, είτε αρθρογραφώντας στον τοπικό Tύπο, είτε µιλώντας σε εκδηλώσεις, είτε δίνοντας κάποιες αραιές συνεντεύξεις όπου αµέσως ξεχωρίζεις έναν λιτό, διεισδυτικό, ακριβοδίκαιο λόγο όπως και αίσθηση του µέτρου και της ιστορίας. Στη θέση του πολύ συνηθισµένου και πάντα ολέθριου αυτοθαυµασµού διέγνωσα σ’ αυτό τον άνθρωπο αυτοσαρκασµό και ακόµα πιο βαθειά, µια έγνοια για τη µοίρα του τόπου του. Είναι χωρίς αµφιβολία πολυµαθής, γεµάτος εµπειρίες ζωής, πολιτικοποιηµένος αλλά όχι «κοµµατικό ον» και έντιµος στους στόχους του. Πάνω από όλα σεµνός και φιλόξενος.
Τι εµπειρία ήταν αυτές οι συζητήσεις και το λεύκωµα αυτό που γέννησαν!”
Κ.Δ.Μ.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.